لیست خبر ها » موضوع اخلاقی شماره 1


به نام آنکه نامش حکمت آموخت

سخن اول : سخن نرم گفتن

یکی از نعمت های بزرگ خداوند به بشر زبان و توانایی سخن گفتن است .

نرمش در سخن گفتن ، قطع نکردن کلام دیگری ، نهی از پر حرفی ، فاش نکردن اسرار دیگران ، حفظ زبان ، سخن به تناسب فهم مخاطب ، موارد سخن گفتن و سکوت کردن ، حرف ها و قضاوت های بی دلیل و مدرک ، اجتناب از نجوا و سخن در گوشی در حضور دیگران اینها از موارد خوشرویی و خوش زبانی است .

یکی از نشانه های حسن خلق که رابطه ها را استوارتر و پیوندها را صمیمی تر می سازد ، گفتار دلپذیر و شادی بخش است .

متانت در سخن و ادب در گفتار و زیبایی در کلام ، خصلت پاکدلان بی کینه است و خلق و خوی اولیای دین .

ارزش انسان و جوهره ی وجودی اش را زبان و بیان روشن می سازد .

آنچه که شایان توجه است این می باشد که تأثیرات اجتماعی خوشگویی در نرم ساختن دل ها و جلب عاطفه ها و استوار ساختن رابطه ها مشهود است . آنکه خوش سخن باشد از دیگران نیز کلامی نیکو     می شنود .

کسی که گفتار مودبانه داشته باشد ، دیگران نیز با او مودبانه سخن خواهد گفت .

از کلام مولا علی است که :

" اَجمِلوا فِی الخطابِ تَسمعوا جَمیلَ الجَواب "

" زیبا خطاب کنید ، تا جواب زیبا بشنوید "

می توان از مثل برف برای بیان نرم استفاده نمود : برف را ببین ! اگر تند و شلاقی ببارد نمی نشیند ، برف وقتی می نشیند که آرام و نرم ببارد ، حرف هم مثل برف است اگر به قول قرآن کریم نرم و ملایم باشد به دل می نشیند و دل نشین خواهد شد و به همین خاطر خداوند به موسی و هارون فرمود : حال که پیش فرعون می روید با او نرم سخن بگویید . " قولا له قولا لینا "  یعنی اگر تند و خشن بگویید او بر نمی تابد و بر دل سنگ او نخواهد نشست ، کلام و سخن حافظ چرا بر دل ها می نشیند ؟

چون نرم است مثل مخمل ، مثل حریر ....  ببین ! وقتی که می خواهد بگوید با هر کسی ننشین .

 چه لطیف و چه نرم می گوید :   

" نازنینی چو تو پاکیزه دل و پاک نهاد                بهتر آن است که با مردم بد ننشینی "

1-    محمد رضا رنجبر





پسندیدم :0   نمایش:285

ارسال نظر